Witte vlekken, vlinders en PSEUDOCATALASE. Vitiligo is een chronische huidaandoening die wordt gekenmerkt door depigmenteerde (witte) huidgebieden op het lichaam. De aandoening is veelvoorkomend en treft wereldwijd 1–2 procent van de bevolking. Statistisch gezien kunnen er veel meer zijn, omdat de meesten geen medische hulp zoeken voor pigmentveranderingen in de huid.
Vitiligo vulgaris (gegeneraliseerde vitiligo) is de meest voorkomende vorm van vitiligo. Vitiligo vulgaris wordt gekenmerkt door witte vlekken die symmetrisch op beide lichaamshelften verschijnen.
Vitiligo segmentalis is de tweede variant, vitiligo segmentalis (segmentale vitiligo), en verschijnt als vlekken aan slechts één kant van het lichaam.
Vitiligo focalis wordt de derde variant genoemd en wordt gekenmerkt door kleine vlekken op een of enkele delen van het lichaam.
Onderzoekers zijn het vandaag de dag oneens over de reden waarom vitiligo ontstaat. Sommigen beweren dat het wordt veroorzaakt door auto-immuniteit, dat wil zeggen wanneer je immuunsysteem de pigmentcellen aanvalt. Anderen beweren dat een hoge concentratie van oxidatieve stress de pigmentcellen vernietigt. Waarschijnlijk is het een combinatie van beide. Patiënten met vitiligo (vooral met vitiligo vulgaris) hebben antilichamen tegen de pigmentcellen samen met een hoge concentratie van waterstofperoxide, wat een oxidatieve marker is. Wat kwam eerst, de kip of het ei? We weten het niet.
De lengte ging ervan uit dat de witte vlekken geen melanocyten (pigmentcellen) bevatten, maar nu heeft onderzoek aangetoond dat melanocyten nog steeds in de witte vlekken aanwezig zijn, alleen hebben ze hun vermogen om pigment te vormen verloren (1).
Aangezien depigmentatie kan voorkomen in zichtbare huidgebieden, kan de ziekte sociaal stigmatiserend zijn en psychologische zorgen veroorzaken, waaronder een verminderd welzijn (2).
Het diagnosticeren van vitiligo is vaak een eenvoudig proces. Bij lichtgekleurde patiënten kan echter een zogenaamde huidlamp (Woods lamp) nodig zijn om te bevestigen dat het vitiligo is. Professor Karin Schallreuter en een team van Amerikaanse en Duitse onderzoekers ontdekten dat er stoffen in de witte huid worden gevormd die fluorescentie uitstralen wanneer ze worden belicht met de lamp. Deze stoffen behoren tot de familie van biotinerinen en het zijn ook deze die sommige vlinders hun fluorescerende kleur geven (3).
De ontdekking van de fluorescerende eigenschap van vitiligo werd gepubliceerd in het prestigieuze tijdschrift Science in 1994 (3).
A: Vitiligo op de oogleden in visueel licht. B: Dezelfde oogleden onder de Woods-lamp geven een wit fluorescerend licht. (4).
Er zijn vandaag de dag geen uniforme nationale richtlijnen voor de behandeling van vitiligo. Meestal wordt er geen aanvullende medische behandeling aangeboden, maar ligt de focus op patiëntinformatie over het ziekteverloop.
Verschillende huidartsen schrijven echter cortison of tacrolimus voor, een stof die is ontwikkeld voor de behandeling van atopisch eczeem die je wordt aangeraden aan te brengen op de aangetaste gebieden. Na 6 maanden vindt evaluatie plaats. Een klein aantal patiënten ziet enige effectiviteit door de immunomodulerende werking. Een lichtbehandeling met UVB-licht wordt in bepaalde regio's aanbevolen met wisselend effect.
Dit kan vitiligo verergeren.
Studieën tonen aan dat het aanbrengen van crème met Q10 (Inci: Ubiquinone) vitiligo kan verergeren (5).
Dit is makkelijker gezegd dan gedaan, maar het is gebleken dat vitiligo aanzienlijk verergert door psychische stress.
Mensen met vitiligo zijn bijzonder kwetsbaar voor verwondingen en druk op de huid, wat vaak een witte vlek oproept waar de wond of korst zat. Dit is een bekend fenomeen dat het Köbner-fenomeen wordt genoemd.
Vermijd strakke kleding en strakke schoenen. Vitiligo verschijnt vaak rond de taille, onder de bh en op de voeten door constante druk op de huid. Dit kan pigmentverlies veroorzaken.
Vermijd te grote hoeveelheden groene thee, omdat dit pro-oxidatieve effecten kan hebben en vitiligo kan verergeren.
Vermijd roken. Roken heeft vaak aangetoond vitiligo te verergeren, vooral rond de mond. Het is ook moeilijk om vitiligo te behandelen als de patiënt rookt, omdat de repigmentatie in deze gevallen zeer langzaam verloopt.
Professor Karin Schallreuter heeft de afgelopen 25 jaar vitiligo bestudeerd en is werkzaam als dermatoloog en specialist bij de Mayo Clinic, Minnesota. Ze is een van de oprichters van het Center for Skin Science aan de Universiteit van Bradford en oprichter van het instituut voor Pigmentaire Aandoeningen in Greifswald, Duitsland.
Ze heeft meer dan 170 wetenschappelijke artikelen geschreven op het gebied van experimentele en klinische dermatologie en heeft meer dan 6000 patiënten met vitiligo behandeld. In dit interview vertelt ze meer over de behandeling die ze heeft ontwikkeld.
Om professor Schallreuter's behandeling die heeft bijgedragen aan het verminderen van zijn vitiligo.
Ik heb al vitiligo sinds mijn kindertijd. Ik heb veel dermatologen bezocht en alles geprobeerd van corticosteroïden, tacrolimus en UVB-behandeling tot transplantatie van gezonde gepigmenteerde huidcellen naar de aangetaste gebieden. Niets hielp en de vitiligo werd eigenlijk erger door alle behandelingen.
Ik studeerde in Uppsala tot apotheker en studeerde af in 2002. Tijdens mijn jaren aan de universiteit kwam ik in contact met de Duitse huidarts en huidonderzoeker Karin Schallreuter, die professor was aan de University of Bradford en expert op het gebied van vitiligo (zie video). Dit contact gaf me de mogelijkheid om promotieonderzoek te doen in klinische en experimentele dermatologie met het team van Schallreuter.
Gebaseerd op de ontdekking van "vlinderbiotiner" in vitiligo-vlekken ontwikkelden Karin Schallreuter en haar team een behandeling om oxidatieve stress in de huid te verminderen. Toen de behandeling werd toegepast, vervaagden de melanocyten en begonnen ze weer pigment te produceren. Vandaag de dag gebruik ik NB-UVB-geactiveerde pseudocatalase PC-KUS met zeer goed effect, mijn gezicht en benen hebben 90% repigmentatie gekregen. Handen en voeten zijn echter nog steeds moeilijk te behandelen.
Deze behandeling werd ontwikkeld door professor Schallreuter in 1995 en heeft sindsdien duizenden patiënten geholpen op drie verschillende locaties: Medical Clinic-The Dead Sea, Institute for Pigmentation Disorders van V. Greifswald, Duitsland en aan de University of Bradford, Engeland. In 2006 verdedigde ik mijn proefschrift over vitiligo en behaalde ik een doctoraat in experimentele dermatologie.
Vandaag voel ik me blij met mijn vitiligo en geniet ik van de witte vlekken, ook al zijn er nu verschillende volledig verdwenen. Als ik ze niet had gehad, had ik waarschijnlijk niet de motivatie gehad die ik heb, en had ik ook niet alles meegemaakt wat ik heb meegemaakt of al deze geweldige mensen en onderzoekers ontmoet die ik door de jaren heen heb ontmoet.
Als je geïnteresseerd bent, lees dan gerust de wetenschappelijke publicaties over de behandeling hier.
/Johanna Gillbro
